Vier maanden geleden verscheen mijn boek Herinneringen van mijn Ziel.
Wat mij het meest heeft geraakt, zijn niet de verkoopcijfers, maar de reacties van lezers. Berichten van mensen die schrijven dat ze zich gezien voelen. Dat mijn woorden hen hebben geraakt, troost hebben geboden of een nieuw perspectief hebben gegeven. De mooie reviews die ik mocht ontvangen, maken me iedere keer weer dankbaar. Ook prachtge recensies van professionals mogen ontvangen...
Op zulke momenten besef ik waarom ik dit boek heb geschreven.
Toch verliepen de maanden na de publicatie anders dan ik van tevoren had verwacht.
Ik dacht dat het echte werk nu zou beginnen. Misschien zouden er interviews komen, publicaties, lezingen en veel nieuwe lezers.
In plaats daarvan werd het vooral een periode van vertragen.
Na alle energie die ik in het schrijven, herschrijven, uitgeven en promoten had gestoken, voelde ik hoe moe ik eigenlijk was. Ik deelde mijn verhaal op social media, maakte video's en zocht naar manieren om mijn boek onder de aandacht te brengen. Soms bereikte een bericht duizenden mensen, soms bleef het stil.
Dat bracht vragen met zich mee.
Moet ik harder mijn best doen? Doe ik wel genoeg? Of probeer ik iets te forceren wat juist ruimte nodig heeft?
Langzaam begon ik te zien dat deze periode mij opnieuw iets wilde leren.
Mijn boek gaat over herinneren wie we werkelijk zijn. Over bewustzijn. Over het loslaten van vaste overtuigingen en het durven vertrouwen op een diepere laag in onszelf.
Juist na de publicatie mocht ik die boodschap zelf opnieuw leven.
Ik liet steeds meer de behoefte los om alles zelf te willen sturen. Minder bezig zijn met presteren of cijfers, en meer met trouw blijven aan wat ik werkelijk wil delen. Schrijven voelde niet langer als promotie, maar als een manier om woorden te geven aan wat zich van binnen aandient.
En juist toen gebeurde er iets bijzonders.
Zonder dat ik eraan trok of erachteraan bleef gaan, begonnen de aanvragen te komen. Er kwamen uitnodigingen voor interviews en publicaties. Niet omdat ik harder werkte, maar juist nadat ik had losgelaten dat het op een bepaalde manier of binnen een bepaalde tijd moest gebeuren.
Dat voelde als een bevestiging van iets wat ik eigenlijk al wist, maar soms zelf ook weer mag herinneren.
Het leven ontvouwt zich niet altijd volgens onze planning. Soms vraagt het eerst om vertrouwen. Om ruimte. Om overgave.
Misschien was de boekpublicatie helemaal geen eindpunt.
Misschien was het juist een nieuw begin.
Een uitnodiging om mijn verhaal steeds verder te verdiepen. Om niet alleen te spreken over mijn bijna-doodervaring, maar vooral over datgene wat daaruit is voortgekomen: een andere manier van kijken naar het leven.
Ik weet niet precies waar deze weg mij nog zal brengen. Maar iedere reactie van een lezer, iedere ontmoeting en iedere nieuwe kans bevestigt dat een verhaal zijn eigen weg vindt wanneer het vanuit het hart wordt verteld.
En misschien is dat wel de grootste les van de afgelopen maanden.
Soms ontstaat er beweging op het moment dat je stopt met duwen.
En juist in het loslaten, ontstaat ruimte voor datgene wat al onderweg was.
Lees hier de uitgebreide recensie van: in mijn boekenkast
