Mijn boekproces

Vier maanden geleden verscheen mijn boek Herinneringen van mijn Ziel.

Wat mij het meest heeft geraakt, zijn niet de verkoopcijfers, maar de reacties van lezers. Berichten van mensen die schrijven dat ze zich gezien voelen. Dat mijn woorden hen hebben geraakt, troost hebben geboden of een nieuw perspectief hebben gegeven. De mooie reviews die ik mocht ontvangen, maken me iedere keer weer dankbaar. Ook prachtge recensies van professionals mogen ontvangen...

Op zulke momenten besef ik waarom ik dit boek heb geschreven.

Toch verliepen de maanden na de publicatie anders dan ik van tevoren had verwacht.

Ik dacht dat het echte werk nu zou beginnen. Misschien zouden er interviews komen, publicaties, lezingen en veel nieuwe lezers.

In plaats daarvan werd het vooral een periode van vertragen.

Na alle energie die ik in het schrijven, herschrijven, uitgeven en promoten had gestoken, voelde ik hoe moe ik eigenlijk was. Ik deelde mijn verhaal op social media, maakte video's en zocht naar manieren om mijn boek onder de aandacht te brengen. Soms bereikte een bericht duizenden mensen, soms bleef het stil.

Dat bracht vragen met zich mee.

Moet ik harder mijn best doen? Doe ik wel genoeg? Of probeer ik iets te forceren wat juist ruimte nodig heeft?

Langzaam begon ik te zien dat deze periode mij opnieuw iets wilde leren.

Mijn boek gaat over herinneren wie we werkelijk zijn. Over bewustzijn. Over het loslaten van vaste overtuigingen en het durven vertrouwen op een diepere laag in onszelf.

Juist na de publicatie mocht ik die boodschap zelf opnieuw leven.

Ik liet steeds meer de behoefte los om alles zelf te willen sturen. Minder bezig zijn met presteren of cijfers, en meer met trouw blijven aan wat ik werkelijk wil delen. Schrijven voelde niet langer als promotie, maar als een manier om woorden te geven aan wat zich van binnen aandient.

En juist toen gebeurde er iets bijzonders.

Zonder dat ik eraan trok of erachteraan bleef gaan, begonnen de aanvragen te komen. Er kwamen uitnodigingen voor interviews en publicaties. Niet omdat ik harder werkte, maar juist nadat ik had losgelaten dat het op een bepaalde manier of binnen een bepaalde tijd moest gebeuren.

Dat voelde als een bevestiging van iets wat ik eigenlijk al wist, maar soms zelf ook weer mag herinneren.

Het leven ontvouwt zich niet altijd volgens onze planning. Soms vraagt het eerst om vertrouwen. Om ruimte. Om overgave.

Misschien was de boekpublicatie helemaal geen eindpunt.

Misschien was het juist een nieuw begin.

Een uitnodiging om mijn verhaal steeds verder te verdiepen. Om niet alleen te spreken over mijn bijna-doodervaring, maar vooral over datgene wat daaruit is voortgekomen: een andere manier van kijken naar het leven.

Ik weet niet precies waar deze weg mij nog zal brengen. Maar iedere reactie van een lezer, iedere ontmoeting en iedere nieuwe kans bevestigt dat een verhaal zijn eigen weg vindt wanneer het vanuit het hart wordt verteld.

En misschien is dat wel de grootste les van de afgelopen maanden.

Soms ontstaat er beweging op het moment dat je stopt met duwen.

En juist in het loslaten, ontstaat ruimte voor datgene wat al onderweg was.

Lees hier de uitgebreide recensie van: in mijn boekenkast

https://indeboekenkast.com/2026/05/01/herinneringen-van-mijn-ziel/

Schrijven

Hier op deze plek (foto) ontstond het idee om een boek te schrijven. Tijdens een meditatie.....

Ik kreeg het hier letterlijk door. Op deze dag in de zomer van 2022. Het was de dag van Maria Magdalena 22 juli :

Schrijf een boek!

Mijn dagboeken zouden vertaald worden. Wat ooit bedoeld was om privé te blijven, vroeg om gedeeld te worden.

Herinneringen van mijn Ziel – schrijven als herinneren

Over het ontstaan van mijn boek

Herinneringen van mijn Ziel is niet begonnen als een gepland boek. Het ontstond vanuit een innerlijk weten dat zich steeds opnieuw meldde.Niet als een afgerond verhaal, maar als gevoelens, lichamelijke herinneringen en flarden van bewustzijn die aandacht vroegen.

Tijdens het schrijven merkte ik dat dit geen gewoon schrijfproces was. Het leek meer op herinneren dan op creëren.

Veel van de teksten in dit boek zijn ontstaan vanuit regressie-ervaringen, bijna-doodervaring en diepe helingsprocessen ( zeker tijdens mijn kanker) Toch gaat Herinneringen van mijn Ziel niet alleen over spirituele ervaringen. Het gaat ook over mens-zijn. Over leven met herinneringen die niet altijd logisch te verklaren zijn, maar wel diep waar voelen.

In plaats van een vast concept of een duidelijke structuur, vroeg dit boek iets anders van mij:vertraging, aanwezigheid en vertrouwen in het lichaam als drager van herinnering.

Tijdens een regressie kwamen geen lineaire verhalen naar boven, maar sensaties, emoties en beelden die zich langzaam ontvouwden. Het opschrijven daarvan vroeg moed. Niet alles wat zich herinnert, laat zich makkelijk delen.

Ik merkte hoe snel ik de neiging had om te nuanceren of uit te leggen. Het spirituele begrijpelijk en veilig te maken. Maar juist dat loslaten bleek essentieel.

Dit boek is geschreven vanuit authenticiteit, niet vanuit zekerheid.

Herinneringen van mijn Ziel raakt aan thema’s als:

• zielsmissie en innerlijk weten

• regressie en herinneringen voorbij dit leven

• bijna-doodervaringen bewustzijn

• heling, integratie en belichaming

• spiritueel ontwaken in het dagelijks leven

  
  

Het zijn geen antwoorden, maar openingen. Geen conclusies, maar ontmoetingen.

Ik deel deze teksten niet omdat ik alles begrijp wat ik me herinner,maar omdat ik geloof dat herinneringen een eigen intelligentie hebben. Dat ze terugkomen wanneer ze gedeeld mogen worden.

Voor wie dit boek geschreven is

Dit boek is voor jou als je:

• geïnteresseerd bent in spirituele, persoonlijke groei en bewustzijn

• ervaringen hebt met regressie of zielswerk

• voelt dat er meer is dan wat verklaard kan worden

• zoekt naar herkenning in plaats van dogma

Herinneringen van mijn Ziel is geen handleiding. Het is een uitnodiging om te luisteren naar wat zich in jou wil herinneren.

De vloek

Wanneer energie spreekt: een ontmoeting met het ongeziene.

Regelmatig trek ik een kaart uit de tarot of mijn orakeldecks — voor mezelf, maar ook voor anderen. Deze kaarten laten zien wat er in en om ons heen beweegt. Ze brengen licht in lagen van het onderbewuste die we niet altijd direct kunnen voelen of begrijpen. Zo begon mijn ochtend met een energie die niet de mijne leek. Een rusteloos, ongemakkelijk gevoel dat ik niet kon plaatsen. Alsof er “iets” meekwam dat om aandacht vroeg — maar ik wist nog niet wat. Om helderheid te krijgen, besloot ik mijn orakeldeck te raadplegen. Ik stemde me volledig af op dat vreemde gevoel en stelde één vraag: Waar komt deze energie vandaan? Nog voordat ik een kaart kon trekken, sprong er één uit het deck: De Vloek. Deze kaart verwijst naar voorouderlijke lijnen, naar gebeurtenissen en patronen uit het verleden die hun schaduw nog in het heden kunnen werpen. Ze wijst op blokkades, op oude energieën die ons kunnen beperken — vaak zonder dat we ons daar bewust van zijn. En precies dat voelde ik: het was niet van mij. De kaart bevestigde mijn intuïtieve voorgevoel. De volgende stap was het maken van contact met de energie die zich wilde laten zien. Omdat dit al jaren deel is van mijn spirituele beoefening, kan ik vrij snel afstemmen op een entiteit of voorouder die zich aandient. Toen ik vroeg wie er met mij wilde spreken, verscheen mijn opa van moeders kant. Nooit heb ik hem mogen leren kennen. Ik zag hem werkend aan het spoor, precies zoals ik hem ken van verhalen. Hij kwam met een duidelijke boodschap — eentje waarmee ik verder kon, eentje die gezien wilde worden. Na dit contact heb ik, zoals altijd, mijn speciale afrondingsprocedure gevolgd om de verbinding met respect en dankbaarheid te sluiten. En zo eindigde een ochtend die begon met onrust in diepe helderheid en een gevoel van verbondenheid. Dankbaar voor dit onverwachte bezoek, en voor de wijsheid die door onze voorouders met ons blijft meereizen.

Weet dat de voorouderlijn wel tot 7 generaties terug van invloed zijn op jouw leven!

In mijn boek dat nu nog bij de uitgever ligt, beschrijf ik uitgebreid mijn eigen ontdekkingsreis.

Deze reis ging zeker niet zonder slag of stoot. Maar wat ben ik dankbaar dat ik de juiste mensen om mij heen had die me hierin konden begeleiden.